Inspiratie, wat is dat?

Schrijven is werken, dat weet iedereen die het ooit heeft geprobeerd. Zitten aan een bureau, je vingers op de toetsen, je ogen gericht op het beeldscherm waar alleen het gebrek aan beweging opvalt.
Het is geen hard werk. De keuken verbouwen, dat is hard werk, maar het is wel inspannend. Die inspanning zit hem voornamelijk in het bereiken van het vereiste niveau van concentratie, en vervolgens in het vasthouden daarvan. Zo is dat althans bij mij.
Sommige mensen hebben het vermogen om ergens te gaan zitten en zich, schijnbaar moeiteloos, te kunnen concentreren. Van het ene moment op het andere zijn zij weg, vertrokken in hun eigen gedachten waar zij zelf de dienst uitmaken.
Ik kan dat niet. Bij mij duurt het lang voordat ik mijzelf tot voldoende rust kan dwingen en me volledig op een verhaal kan concentreren. En zodra mijn gedachten op gang komen, vind ik altijd wel een of andere smoes om mijn concentratie weer te verbreken.
Alsof ik er bang voor ben.
Misschien is dat ook zo, want concentratie betekent dat je je overgeeft en dat je de controle die het dagelijks leven je biedt loslaat en vergeet. Concentratie brengt je naar binnen en daar geldt een heel andere vorm van controle.
Inspiratie telt niet. Met inspiratie schrijf je misschien één zin, maar geen boek. Inspiratie is luiheid. Alleen door je te concentreren kun je doordringen tot datgene wat je wilt schrijven, kun je doordringen tot een begrip van het verhaal dat je wilt vertellen.
Dat is heel wat anders dan flow. Flow is een stap verder, dat is het loslaten van de controle nadat je het gewenste niveau van concentratie hebt bereikt.
Flow is mooi, maar kan soms heel verkeerd uitpakken, omdat je geen idee meer hebt waar het hen gaat.